صدایی بزن تا جوون شم دوباره           بیا پیشم از غم رهام کن ستاره

 تو میتونی عشق و تو قلبم بیاری           تو پاییز پر درد تو مثل بهاری

 ولی قلب پاکت واسه دیگرونه             که سهمیه من فقط رنج و خونِ

  گناه دل من فقط دیدنت بود         که هر کی تورو دید فداییت شد و مرد

سر از کار چشمات خودم در میارم           منی که فداتم بزار بد بیارم

برای دل و چشمای بسته ی من         غروری نموند تو تن خسته ی من

واسه من که تنهام تو اینو میدونی          تو میتونی قدر دلم رو بدونی

گناهی نداره دل خسته ی من             تویی اوج پرواز ‌. پر ِ بسته ی من

تویی آن کس که می دانی

هزاران کس هوای خاطر کوی تو را فرهاد وار

و با شرط تراش بیستون هیهات می خواهند

 ولی این را بدان خسرو

هزاران بار برتر باشد از فرهاد های تو

که او شیرین خود تنها و با فرهاد نگزارد

اهل زندانم

روزگارم نابود ، روزگارم کم سو ، روزگارم پوچ است

کفتری نیست که آرد خبری از بیرون

بکند این دل محزون مرا نا محزون

و بهاری که در آن زنده کنم ، قلب فرسوده ی خویش ، نشده پیدا یا رب به کنون

همه جا ویران است ، همه جا بوی نم و نا ، شبح باران است

شده تاریک تمام در و دیوار جهان روی بیناییمان

نشنیدیم و ندیدیم در این دشت خراب ، جز صدای دلمان

مددی کو ، کمکی تا دل افسرده ی خویش

کنم از ملک خراباتی اینجا به برون

تا دهم بال و پر خود به تماشای قرون

ولی افسوس که خام است خیال دل من

روح من زندانیست ، جسم من بر دار است ، نرود بیرون حتی به فسون

آری ای دوست منم زندانی

دستگیر دل درگیر جنون

سکوت کردی و با کشتی زمان رفتی   غروب کردی و با رنگ ارغوان رفتی

هزار و یک غم و ناله میان غم هایت   یکی به لب ننگاریدی و روان رفتی

در آن زمان که به رویت گلی شکفته نبود   میان یاس و گلایل چه بی توان رفتی

به برگ برگ درونت نبود جشن و سرور   تو ملک غم بخریدی به سر زنان رفتی

شکوه شوکت رویت زبانزد همه جا    به وقت مردنت ای یار در خزان رفتی

تو میهمان جهان بودی ای نهال زمان   به آن رفتنت ای گل چو میزبان رفتی

ز داغ هجرت تو خون درون دیده ی مان   ندیدی و نشنیدی و از میان رفتی

                                           تقدیم به پاره جگر از دست رفته

دير گاهي است به تو عادت كردم ...

قسم به صداقت چشمانت به آمدنت ايمان دارم و دلپذيري اميد را مي فهمم

نميدانم شبنم احساسم را به كدامين گل هديه بدهم

اگر گمان به آمدنت نبود هرگز اين واژه ها را بر صفحه ی بي احساس كاغذ نمي نوشتم

مولاي من ، به اندازه ی عظمت اندوهم مهرباني و من به اندازه ی  مهرباني تو تنهايم

دستان پر تمنايم ديگر نمي دانند در كدامين وادي به جستجوي   ردي  از گامهاي عطر آگين و پر شتابت

 باشند

راستي كبوتر هايمان دير وقتي است در تعبير آسماني ، ناز پروازشان را برايم به استعاره گذارده اند

مدتي است زير چتر تنهاي ام آواز باران را مي خوانم  همانند سراب به دنبال ابر باران ساز در وسعت

كوير نقش مي زنم و  هنوز بي تفاوت از باغ پاييزي قلبم از تو مينويسم

سياوش هميشه منتظر تو ...

امیدم هستی در شبهای ناباوری و یاس

فرشته ی نجاتم در اوج بی کسی

ستاره ی قطبی ام می مانی در شبهای تنهایی آنگاه که به دنبال آبادی می گردم

آرامش دریای طوفانی دلم می باشی

نسیم نوازشگر صبحگاهی کوهستانی بر چهره ی خسته و غبار گرفته ام

و هوای خواهشم هستی در آن هنگام که سراپا نیازم

گلها همه به نام تو مشهورند

آیینه ها از انعکاس نام تو می خندند

در کوچه های خاطره باران وقتی که خوشه های اقاقی از نرده های

 حوصله ی دیوار سر ریز می کنند و در مشام باد عطر بنفش نام تو می پیچد

نامت طلسم بسم اقاقیهاست

بی نام تو جذام خلاء ده کوره ی جهان را خواهد خورد

نام تو چیست ؟

غوغای رودخانه همسایگی وقتی به شیب دره سرازیر می شود

نام تو روستاست شبها که سقف خواب مرا قورباغه ها هاشور می زدند

نام تو شیشه نام تو شبنم نام تو دستمال نسیم است

نام تو نام مجنون نام تو بیستون نام تو نام دیگر شیرین نام تو هند نام تو چین

و شاعران عاشق در عهد جاهلیت نام تو را می گریستند

نام تو لیلا نام تو سلماست

امروز از کیمیای نام تو این واژه های خام در دستهای خسته ی من شعر

 می شوند

من در ادای نام تو دم می زنم

شعرم حرام باد اگر روزی تا بوده ام جز با طنین نام تو شعری سروده ام

       از ته دل برات بگم                    نمونده اشك صادقی

           اونا كه اهل دل بودن                 مردن و رفتن او بالا

              تنها گذاشتن ماهارو                 پريدن تا پيش خدا

                 اونا كه اهل دل بودن                 تاب نياوردن رو زمين

                    جاشون ديگه اينجا نبود             تو شهر مكر و دوز و كين

   رفتن ولی راحت شدن               از دست اين آدمكا

      خوب شد نموندن رو زمين          پيش همه عروسكا

           اهل دلا خسته شدن                از دست غول و ديو بد

               جونشونو كردن فدا                   تا كه نمونن تا ابد

                   خواستن كه اهل دل كنن            مردم روی زمينو

                       اما نشد آدم كنن                      مردم اين سرزمينو

                   حالا ماها حسرت اون        صاحب دلا رو می خوريم

                    ولي كاريش نميشه كرد     بايد دلارو بشوريم

                    بايد دلا شسته بشه          از ياد اون دريا دلا

                    چون ديگه نيست جای اونا    روی زمينای خدا

                    الان ديگه دلا رو با               سنگ تباهی می سازن

                    كسی كه اهل دل باشه       توی سياهی میندازن

                    خيالتو راحت كنم                اگه می خوای زنده باشی

                    بشين تا جونت در بياد          كه ديگه اينجا نباشی

           خواهم انداخت به آب

                  دور خواهم شد از اين شهر غريب

         به كجا خواهی رفت ای سهراب ، تو از اين شهر عزيز

      به از اين شهر كجا خواهی يافت

 كه در آن مردم آن  ، با هزاران كلك و دوز و فريب

                  پی انباشتن مالی چند

                                               سر هم كيش ز تنش را جدا خواهند كرد

       به از اين شهر كجا خواهی يافت

                                            كه در آن بلبلكان

                                   ناله از سوز دل خويش نوا خواهند كرد

              به از اين شهر عزيز

                                      كه در آن در پی يك تكه ی نان

                         مردمش پشت رفاقت به زمين خواهند كوفت

              به كجا خواهی يافت

              پشت درياها شهری است ولی

                                  شهر ما زيباتر ، شهر ما ارزان است

       كس در اين شهر ز همسايه ی خود خبری نارد هيچ

                                      آری ای سهراب به همان شهر برو

                                     كه در آن پنجره ها رو به تجلی باز است

راه را گم كرده ايم افسوس

همگان فراموش كرده ايم كه چرا آمده ايم

همگان فراموش كرده ايم كه برای چه بدين دنيا قدم گزارده ايم

آری ای بی خبران و ناسيان

دليل آمدن ما رفتن ماست

پس چرا اين همه آز و نيرنگ

پس چرا اين همه حسد و نفرت و كينه

پس چرا اين همه ...

فراموش كرده ايم آنهايی كه بودند و رفتند و چيزی نبردند

ارزش ها گم شده است

بييابيدشان